Helen Keller, een voorbeeld voor doofblinden

Helen Keller is waarschijnlijk een van de meest bekende personen, die aan doofblindheid heeft geleden, ter wereld. Doofblindheid kan door verschillende redenen ontstaan, bijvoorbeeld wegens een ziekte als roodvonk of hersenvliesontsteking, wegens een trauma van een ongeluk, maar ook vanwege een erfelijke aandoening zoals het Usher syndroom.

Haar jeugd

Helen heeft als baby dus altijd kunnen horen en zien. Pas toen zij 19 maanden oud was, werd ze ziek en is zij doofblind geworden. Anders dan mensen met het Usher syndroom, die al vanaf hun geboorte doof zijn en waarvan het zicht naar mate ze ouder worden steeds slechter wordt. Met behulp van haar lerares Anne Sullivan leerde zij kort voor haar 7de te communiceren middels het vingeralfabet, hierbij worden de woorden in de hand gespeld. Naast het vingeralfabet leerde ze ook andere communicatietechnieken, zoals braille, tactiele gebarentaal, liplezen en zelfs spreken.

Haar prestaties

Doofblindheid heeft haar echter nooit tegengehouden om de dingen te bereiken, die zij wilde bereiken. Zo is ze als eerste doofblinde afgestudeerd aan de middelbare school en heeft zij een universitaire studie cum laude afgerond. Ze leerde niet alleen de Engelse taal maar ook Duits, Frans, Latijn én Grieks. Naast haar prestaties in het onderwijs heeft ze ook tientallen boeken geschreven, waaronder haar bekende autobiografie: The Story of My Life. Over de hele wereld heeft ze lezingen over het onderwijs aan doven en blinden gegeven. Daardoor ontmoette ze ook vele wereldleiders en beroemdheden.